Ga naar de hoofdcontent
Logo Concertgebouw Brugge
Logo Concertgebouw Brugge

Algemeen directeur & artistiek directeur over hun huis dat energie geeft

Algemeen directeur & artistiek directeur over hun huis dat energie geeft
©Emily Valcke

Concertgebouw Brugge viert op 20 februari 2027 zijn zilveren jubileum, en dat edelmetaal kon niet passender zijn. Zilver is de beste geleider van elektriciteit en warmte van alle metalen, het kan gebruikt worden als spiegellaagje en het blijft makkelijk kneedbaar. Laten die eigenschappen nu net samenvatten waar het Concertgebouw voor staat: het stuwt energie rond, kijkt in de spiegel en spiegelt zich aan de wereld rondom en blijft onvermoeibaar zoeken naar wat anders of beter kan. Kneden mee aan dat schitterende kunstenhuis: algemeen directeur Katrien Van Eeckhoutte en artistiek directeur Alexander Jocqué. ‘Dit is een huis voor curieuzeneuzen, met curatoren die de nieuwsgierigheid aanwakkeren en ons uitnodigen onze zekerheden los te laten.’

Derde kind, vaste compagnon

Katrien, jij bent al bij het Concertgebouw betrokken van voor ‘de conceptie’ van het huis. Hoe aanwezig is het in je leven?

KVE: Het Concertgebouw neemt heel veel plaats in in mijn leven. Vanuit Brugge 2002 was ik er nog vóór de opening van de deuren voor publiek en artiesten bij betrokken, zij het dan niet met de bedoeling om het zelf zo te zullen uitrollen. Ik ben er sindsdien zowat dagelijks mee bezig en ik heb het geluk gehad om heel veel mee vorm te kunnen geven. Ik heb elke medewerker ook mee aangeworven, en dat zorgt echt wel voor een persoonlijke band, zeker met wie hier al langer werkt en aan vele van onze ambities heeft meegebouwd.

Hoe trots ben jij op je 25-jarige ‘derde kind’?

KVE: Ik zag het Concertgebouw groeien en zijn impact als een olievlek uitdeinen. Dat maakt me uiteraard apetrots, te meer omdat het project bij de start toch met een zeker ongeloof werd bekeken. Was dit niet te hoog gegrepen? Zou dit wel een succes worden? Intussen hebben we eraan gewerkt om een referentie én een evidentie te zijn. Ik denk echt dat we daarin geslaagd zijn, en dat geeft mij bijzonder veel voldoening. En élke dag arbeidsvreugde want deze ‘job’ komt ook tegemoet aan mijn passie: bruggen slaan tussen schoonheid, kunst, verrassing en ondernemerschap. Ik ben wel blij om de verantwoordelijkheid voor die steeds groter wordende organisatie te kunnen delen met een gedreven bestuur en collega’s. Het Concertgebouw is het project van heel veel mensen. We hebben hier jaarlijks meer dan 400 mensen die het seizoen mee waarmaken. Het succes van onze organisatie is ook echt aan hen te danken.

‘It takes a village to raise a child’, klinkt het dan.

KVE: Zeker. Geen Concertgebouw zonder heel veel stakeholders: naast onze medewerkers natuurlijk de artiesten en culturele partners,, het publiek dat ons vleugels geeft, de subsidiënten van toen en nu, onze event- en congresklanten en de sponsors. En in de bredere kring rond die kern kunnen we ook rekenen op toeristische actoren, het wetenschappelijke veld, enz.

Alexander, jij bent iets ouder dan het Concertgebouw, maar misschien heb jij wel het gevoel dat jullie een stukje samen opgegroeid zijn?

AJ: Ja, toch wel. Ik was 13 jaar toen het Concertgebouw verrees op ‘t Zand, oud genoeg om me er als Bruggeling bewust van te zijn dat er iets bijzonders op til was. Kunst en muziek waren toen van thuis uit al aanwezig in mijn leven – ik volgde ook het hele traject aan de muziekschool. Om dan zo’n reus bij manier van spreken in je achtertuin te zien bouwen, dat maakt indruk. Vanaf het eerste uur was ik hier ook wel te vinden. Een van mijn allerprilste kunstervaringen en -herinneringen hangt bovendien voor altijd vast aan de ‘cultuurcompagnon’ die het Concertgebouw voor mij is.

 

Alexander Jocqué, Artistiek directeur

_

_

Hoogtepunten, zelfs in dieptepunten

Zo’n ‘oerherinnering’, dat moet een hoogtepunt zijn in jouw beleving van een kwarteeuw Concertgebouw.

AJ: Absoluut. Een hoogtepunt kiezen is uiteraard ontzettend moeilijk, maar de Negende van Mahler door het Budapest Festival Orchestra in mijn vroege tienerjaren …: ik krijg er nog kiekenvel van als ik eraan terugdenk. Je kon letterlijk een speld horen vallen met 1.200 man in de zaal. Ik kan die sfeer zo weer oproepen. Die avond heeft een indruk op mij nagelaten die me echt mee op weg heeft gezet. Het orkestrepertoire dat ze brengen, is ook echt mijn eerste liefde, een liefde die me onverminderd blijft bekoren. Dat dit orkest van dat wereldniveau nog steeds elk jaar naar Brugge komt voor drie concerten, is uniek. We mogen dat absoluut niet als vanzelfsprekend beschouwen.

Katrien, heb jij zo’n voorstelling of moment dat andere herinneringen doet verbleken?

KVE: Ik heb hier ruw geschat al 2.500 voorstellingen meegemaakt en toch is mijn hoogtepunt geen ‘punt’ maar een ‘lijn’: de evolutie van ons huis, en het uitbreiden en tegelijkertijd scherper stellen van ons artistieke profiel. Na klassieke muziek voegden we hedendaagse dans toe – een keuze die voor extra samenwerkingen heeft gezorgd die mij veel voldoening schenken. Met het luik kunsteducatie verbreden we onze impact, net als met het openstellen van het gebouw tijdens het Concertgebouw Circuit. Met een derde pijler klankkunst en een sterkere focus op participatie diepen we verder uit. De cocon van de begindagen is echt opengebarsten.

AJ: Ik wil trouwens nog even aanvullen dat ook een crisisperiode veel kan zeggen over een organisatie. De sereniteit en flexibiliteit die collega’s hier aan de dag gelegd hebben in coronatijden, voelt voor mij ook als een hoogtepunt tijdens een dieptepunt. We hebben elke dag weer moeten zoeken en schakelen, maar we hebben dat samen heel straf aangepakt, vind ik. Ook die herinnering blijft me heel sterk bij.

In de spiegel, als een spiegel

Met een seizoensthema als ‘wijzertijd’ kunnen we niet om de vraag heen: komt de wijsheid met de jaren, en zouden we bepaalde zaken nu anders aanpakken?

AJ: We pákken zaken al anders aan. Uiteraard zijn we geëvolueerd ten opzichte van tien, twintig jaar geleden. Dat is ook het straffe van het parcours dat we afgelegd hebben. Zo houden we in steeds toenemende mate de vinger aan de pols van wat er leeft buiten onze terracotta muren. Ons vertrekpunt was zuiver artistiek, daar hebben we een laag seizoensthematiek bovenop gelegd die vrij concreet was, denk aan Rusland of Wenen, maar steeds universeler werd, met thema’s als identiteit, kosmos, biodiversiteit. Intussen kiezen we met volle overtuiging voor thema’s die werkelijk over de mens gaan, met seizoenen over levensfases die de mens doorloopt en levensvragen die ons allemaal aanbelangen. Hetzelfde geldt voor onze focus op ecologie en duurzaamheid. We werken sinds het prille begin aan een maatschappelijk verantwoord en ecologisch beleid maar hebben daar de voorbije jaren grote stappen gezet, zowel in onze werking als in ons programma en ons gebouw. Ook de communicatie naar ons publiek is ontzettend geëvolueerd qua tools en mogelijkheden tot bijvoorbeeld segmentatie. Onze omgang met artiesten is anders dan twintig jaar geleden. We kiezen voluit voor ondersteuning en langetermijnrelaties die oprecht gewaardeerd worden en een toegevoegde waarde betekenen. Hadden we dit allemaal van bij de start willen doen? Idealiter wel natuurlijk, maar de tijden én de noden zijn veranderd en het is onze plicht, en tegelijk ook wel onze verdienste, dat we het beleid mee laten evolueren met de veranderingen rondom ons.

Katrien Van Eeckhoutte, Algemeen directeur

_

_

Een feest voor iedereen

Is het Concertgebouw voor iedereen?

AJ: Zeker! Het Concertgebouw is er voor iedereen, als in: iedereen is hier van harte welkom. Voor een brunch met je kinderen tijdens Atelier Matinée tot een klassiek concert, voor workshops en dansvoorstellingen en alles daar tussenin. Kom je, en merk je dat het niet meteen voor jou is: even goeie vrienden. Maar dat je de stap kan zetten naar het Concertgebouw en geen enkele drempel ervaart om een eerste keer te komen proeven, dát moet echt een evidentie zijn.

KVE: Iedereen met een open geest, iedereen die wil ontdekken en verrast worden, is hier op zijn plek. Dit is een huis voor curieuzeneuzen, met curatoren die de nieuwsgierigheid aanwakkeren en ons uitnodigen onze zekerheden los te laten, ontvankelijk te zijn voor andere perspectieven. Misschien is dat vandaag wel belangrijker dan ooit. In een wereld waarin het eigen grote gelijk soms luider klinkt dan de bereidheid om naar elkaar te luisteren, kan kunst een krachtig antigif zijn. Ik denk bovendien dat voor veel mensen niet enkel de kunstervaring maar ook de sociale connectie hier heel belangrijk is. We zijn een ontmoetingsplek, of dat dan bij een drankje in het café is of bij gedeelde emoties tijdens een voorstelling.

De trouwe Concertgebouw-community illustreert inderdaad het ‘samenhorigheidsgevoel’ dat hier hangt. Maar mensen komen ook om andere redenen terug.

AJ: Het Concertgebouw is ook een absolute referentie als het gaat om kwaliteit – van ons aanbod, de zaal, de akoestiek, het podium, de ontvangst, de technische mogelijkheden. Er is geen voorstelling die hier niet goed staat, zowel visueel maar ook akoestisch, wat keer op keer wordt herbevestigd door artiesten die hier langskomen. We vergeten het misschien soms maar je hebt bijna geen betere plek om muziek en dans te beleven dan hier.

Baken van energie

Dit jarige Concertgebouw verdient dus een knalfeest. Waar kijken jullie naar uit tijdens het jubileumweekend van 20 februari 2027?

KVE: Voor mij gaat het ook dan weer om ontdekken, genieten en samenkomen. Ik verlang naar de feeststemming in het gezelschap van mensen die veel betekend hebben de afgelopen jaren, die intussen soms zelfs vrienden geworden zijn. Dat we een staalkaart brengen van waar we voor staan, en dat samen met partners op wie we vaak al sinds het eerste uur kunnen rekenen, dat maakt me heel blij en dankbaar. Die dankbaarheid willen we uiten en krijgen we ongetwijfeld ook terug.

AJ: Ik ga 25 uur door, en ik hoop dat velen meedoen! De typische kenmerken van het Concertgebouw zitten allemaal vervat in ons feestweekend. De spot kunnen zetten op die dwarsdoorsnede van onze Concertgebouw-identiteit, daar kijk ik enorm naar uit.

Wat wensen jullie de jarige toe?

AJ: Dat het die plek van begeestering mag blijven voor zo veel mogelijk mensen, een plek van ontroering, verwondering, inspiratie, inzichten, schoonheid … Want dat is wat kunst vermag. En uiteraard blijft educatie mijn stokpaardje. We hebben al heel veel projecten – denk aan de Eersteklasconcerten of Acoustic Power, maar mijn ultieme droom is toch om het hele traject van 6 tot 18 jaar te coveren. Elke Brugse leerling elk jaar (minstens) één keer in het Concertgebouw krijgen – hoe mooi zou dat zijn? Bij jonge gasten die er nooit aan zouden denken om hier te komen, ontspringt zo misschien toch een kleine vonk. Als we cultuur een meer fundamentele inbedding willen laten vinden in de samenleving – waarvan ik er rotsvast in geloof dat dat die samenleving ten goede komt – dan moeten we met zulke zaken beginnen.

KVE: Ik droom van een Concertgebouw dat energie geeft, letterlijk en figuurlijk. Ik hoop dat we een game changer kunnen zijn voor het opwekken van zonne-energie in erfgoedcontext en kunnen bewijzen dat schoonheid, erfgoed, technologie, geschiedenis en duurzaamheid elkaar niet in de weg staan maar net kunnen versterken. Zelf energie opwekken om onze eigen werking te kunnen laten draaien, dat lijkt me toch een heel mooie droom. En die droom overstijgt ons: stel je voor dat ons gebouw en onze stad een Europees voorbeeld worden van hoe je hernieuwbare energie op een innovatieve en esthetisch verantwoorde manier kunt integreren in een historische omgeving. En dat mensen van overal ter wereld naar Brugge komen om daarover ideeën uit te wisselen en kennis te delen, precies op de plek waar het ook is gerealiseerd.

Maar energie is veel meer dan elektriciteit opwekken natuurlijk.

KVE: Het spreekt voor zich dat we ook energie willen géven aan mensen, aan artiesten en bezoekers, Bruggelingen of gasten van de andere kant van de wereld. Stuk voor stuk zijn ze welkom in ons open huis. Ontmoetingen tussen mensen, disciplines, ideeën knetteren hier en leiden tot creaties en inzichten die er voordien nog niet waren – hoe fantastisch is dat? En natuurlijk geldt dat ook voor onze medewerkers. Telkens opnieuw zie ik dat wanneer mensen hun talenten, dromen en overtuigingen bij elkaar brengen, er iets ontstaat dat niemand alleen had kunnen realiseren. Mag dat dus mijn wens zijn voor ons Concertgebouw: dat we de komende 25 jaar niet alleen energie opwekken, maar vooral energie blijven losmaken. In mensen, in kunst en in de wereld rondom ons.

Op het programma

za 20 feb - zo 21 feb 2027

25 jaar Concertgebouw / Een kwarteeuw cultuur gevat in 25 uur

Pagina inhoud
Open inhoud
Deel dit nieuwsbericht