Met Nimble maakt Alexander Vantournhout zijn grootste creatie tot op heden. Negen dansers onderzoeken de kracht van lichamelijke groepsritmiek en vormen samen een hedendaags corps de ballet. Met een focus op het onderlichaam, ontstaan vanuit Vantournhouts fascinatie voor het voetenwerk van boksers, zet Nimble een spot op wat normaal aan de aandacht ontsnapt. De dans neemt het publiek mee op sleeptouw in een collectieve, fysieke puls, versterkt door live percussie. 

Petrushka, het iconische ballet van Igor Stravinsky, vertelt het verhaal van een pop die tot leven wordt gewekt, om vervolgens liefde, jaloezie en dood te ervaren. Michiel Vandevelde brengt Petrushka opnieuw tot leven: niet als tragische pop, maar als rebels figuur. Hij onderwerpt zijn lichaam aan door AI gegenereerde TikTok-dansjes en wordt in dit proces zelf de pop, die tegelijkertijd in opstand komt tegen het systeem. Een intense solo vol poppy bewegingen.

Danser en choreograaf Jefta van Dinther was in 2023 al te gast met een indrukwekkende productie op ons grote podium. Nu keert hij terug naar Brugge met een dansproject waarin gebarentaal de hoofdrol krijgt. Mercury Rising gaat in op de complexiteit van menselijke communicatie. De performance bevat verschillende gebarentalen en is zowel gemaakt voor doven als horenden. Uitgangspunt is de onmogelijkheid om elkaar volledig te begrijpen en de drang om desondanks te connecteren.

Choreograaf Trajal Harrell laat zich inspireren door muzieklegende en burgerrechtenactiviste Nina Simone. De aanleiding is een persoonlijke ontmoeting waarvan de resonantie zich pas jaren later ontvouwt: de ontdekking van Simone als stem, als lichaam, als attitude. De choreografie beweegt zich op het spanningsveld tussen stem en muziek, klassieke vorm en radicale expressie. Een stuk over luisteren, ontdekken wat je jarenlang over het hoofd zag en de onherroepelijke betovering van een iconisch figuur.

Op het podium: videobeelden van voetbalwedstrijden en FIFA-vergaderingen, stadiongezangen, acht dansers in spijkerbroek en honderden fansjaals. Voetbal boven! Of zo lijkt het toch. Moritz Ostruschnjak gebruikt in NON + ULTRAS de logica van sociale media om de verbanden tussen fancultuur en vormen van politiek protest onder de loep te nemen. Een energieke trip die afwisselt tussen isolatie en groepsdynamiek, tussen stilte en overdaad.

What the Body Does Not Remember, het debuut van Wim Vandekeybus uit 1987, won toen in New York een prestigieuze Bessie Award voor de ‘brutale confrontatie tussen dans en muziek’. Na een eerste herneming in 2013 keert dit baanbrekende werk nu nog eens terug, veertig jaar na de oeropvoering. Voor de gelegenheid wordt de choreografie live begeleid door het gevierde Ensemble Intercontemporain en uitgebreid met een extra scène op nieuwe muziek van Thierry De Mey.