Het verhaal achter 'Carmen'

Kijk even mee in het kostuumatelier van Opera Ballet Vlaanderen. Daar zijn naarstige naaisters en kleermakers al hard aan het zwoegen op de kostuums voor Bizets Carmen. Regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus waagt zich aan het tragische liefdesverhaal van de vrijgevochten Carmen in een grootse productie, met naast een symfonisch orkest en een tiental solisten ook het voltallige koor, kinderkoor en een heel aantal dansers van Opera Ballet. Klinkt dat jou als (zuiderse) muziek in de oren? Dan mag je je nogmaals in je handen wrijven, want deze productie is ook in ons eigenste Concertgebouw te zien!

‘Wacht, ik draai de camera even.’ Onder de palmbomen van het Vista Hermosa Natural Park in Los Angeles wandelt Raehann Bryce-Davis al filmend met haar telefoon. Het zonlicht tekent de skyline van de stad scherp af. Aan haar zijde loopt Cora, haar hondje en trouwe reisgezel. ‘De zon schijnt hier altijd’, lacht ze. De charismatische mezzosopraan vertelt uitvoerig over haar jeugd, haar eerste stappen in de operawereld, haar activisme en niet in het minst over haar nakende debuut als Carmen, een personage dat haar op het lijf is geschreven.

Performen is als een oerschreeuw voor me'

Precies honderdvijftig jaar na de schandaalpremière in Parijs blijft Carmen een van de meest ontregelende werken uit het operarepertoire. Wat klinkt als een evergreen vol herkenbare melodieën, is in wezen een radicaal cultuurkritisch werk. Carmen confronteert ons met de aantrekkingskracht én de angst voor de ‘ander’ en met paternalistische controle- zucht. Vrijheidsdrang wordt afgestraft wanneer ze niet past binnen maatschappelijke normen.

‘Carmen is instinctief, haast dierlijk’

Met Carmen neem je voor het eerst een opera onder handen. Wat boeit je aan dit medium?

Lange tijd was ik kritisch: ik vond dat het medium opera door zijn grootsheid te veel beperkingen oplegde. Maar na mijn ervaringen met film, ook grootschalige projecten, veranderde mijn kijk, al wilde ik aanvankelijk geen klassieke opera maken. In de jaren 1990 werkte ik samen met de hedendaagse componist Fausto Romitelli, maar na zijn vroegtijdig overlijden ging ik opnieuw twijfelen. Nu voel ik langzaam dat ik ook binnen de grote opera-machine mijn eigen vorm kan vinden, enerzijds door me aan te passen, anderzijds door de machine met mij mee te laten bewegen.