Rosas danst Rosas betekende in 1983 de internationale doorbraak van Anne Teresa De Keersmaeker en werd gelezen als een feministisch statement. Ondertussen is de voorstelling een ijkpunt in de geschiedenis van de postmoderne dans. De uitputting en volharding staan in scherp contrast met de abstracte bewegingen en het minimalisme van de choreografie. Sinds de première is Rosas danst Rosas bijna 500 keer gedanst en hebben ongeveer dertig Rosas-dansers het werk in de loop der jaren uitgevoerd. In het kader van dit Concertgebouw-seizoen rond nalatenschap en ervaring dansen twintig van hen nu samen een unieke XL-versie van dit iconische werk. Vijf generaties dansers van 20 tot 67 jaar bieden je de uitgelezen kans om dit vroege werk te (her)ontdekken.

De klassiek opgeleide danser en performer Emiel Vandenberghe deelt de scène met de 82-jarige balletlegende Birgit Keil. In de nagloed van hun balletcarrière staat de ontmoeting tussen generaties, tussen meesteres en leerling, tussen artistieke moeder en zoon centraal. In the afterglow is een futuristische piëta: een sculptuur in beweging. Met dit duet balanceert Vandenberghe tussen technische perfectie en een diep persoonlijk onderzoek naar de moederfiguur.  

Emanuel Gat laat zich voor zijn nieuwe danscreatie leiden door de Vijfde symfonie van Mahler. Een confrontatie met de dood en een stormachtige liefde sturen de grote emoties en contrasten in de muziekpartituur aan. Twaalf dansers verbeelden Mahlers emotionele landschap in vijf choreografische taferelen. Cinq jours au soleil laveert tussen duisternis en licht, wanhoop en vreugde, spanning en ontspanning.

Tijdens Night of Bits #3 combineren we op één avond twee eigenzinnige projecten waarin het dansende lichaam gekoppeld wordt aan tekst, beeld en performance. Sentient Flesh is een fysiek intense solo van de beloftevolle maker en danseres Ella-My Blomdahl. Het lichaam fungeert er als ontmoetingsplek, tussen mens en niet-mens, tussen het aardse en het spirituele. Geïnspireerd door het ritueel van de eucharistie stelt de performance de vraag wat er gebeurt wanneer we echt ruimte maken voor iets vreemds of onbekends in onszelf. In DUST zie je Urté Groblyté & Judith Dhondt die spelen met taal en beweging. Woorden lijken mee hun lichamen te kneden. De lichamen reageren op elkaar, botsen, vervormen en zoeken nieuwe vormen van hun ‘ik’. Met veel aandacht voor het beeldende en materiële aspect van hun aanwezigheid creëren ze een verwarrende en imaginaire wereld. De dans wordt een langzaam transformeren van schijnbaar sculpturale lichamen.

Met Nimble maakt Alexander Vantournhout zijn grootste creatie tot op heden. Negen dansers onderzoeken de kracht van lichamelijke groepsritmiek en vormen samen een hedendaags corps de ballet. Met een focus op het onderlichaam, ontstaan vanuit Vantournhouts fascinatie voor het voetenwerk van boksers, zet Nimble een spot op wat normaal aan de aandacht ontsnapt. De dans neemt het publiek mee op sleeptouw in een collectieve, fysieke puls, versterkt door live percussie. 

Petrushka, het iconische ballet van Igor Stravinsky, vertelt het verhaal van een pop die tot leven wordt gewekt, om vervolgens liefde, jaloezie en dood te ervaren. Michiel Vandevelde brengt Petrushka opnieuw tot leven: niet als tragische pop, maar als rebels figuur. Hij onderwerpt zijn lichaam aan door AI gegenereerde TikTok-dansjes en wordt in dit proces zelf de pop, die tegelijkertijd in opstand komt tegen het systeem. Een intense solo vol poppy bewegingen.

Danser en choreograaf Jefta van Dinther was in 2023 al te gast met een indrukwekkende productie op ons grote podium. Nu keert hij terug naar Brugge met een dansproject waarin gebarentaal de hoofdrol krijgt. Mercury Rising gaat in op de complexiteit van menselijke communicatie. De performance bevat verschillende gebarentalen en is zowel gemaakt voor doven als horenden. Uitgangspunt is de onmogelijkheid om elkaar volledig te begrijpen en de drang om desondanks te connecteren.

In de Griekse mythologie speelde klei een belangrijke rol. Zo boetseerde Prometheus de mens uit klei en is het vat waaruit Pandora al het kwaad van de wereld losliet geen doos, maar een keramische kruik. Clay Bodies ontvouwt zich na de breuk: wat is vrijgelaten, kan niet worden teruggestopt. Het enige wat rest, is een manier vinden om de gevolgen te dragen. De performers transformeren in lichamen van klei en produceren geluid en muziek met keramische objecten.

In Feral Reverie bewegen drie performers door een wereld die al kapot is. Een ruïne van een toekomst, doorsneden met digitale glitches en instabiele beelden. De performers zoeken, struikelen, kruipen, botsen en beginnen opnieuw. Fysieke lichamen en digitale avatars bestaan naast elkaar in een wereld waar fictie en realiteit in elkaar schuiven. Controle verliest zijn grip. Wat overblijft is een intense, beeldrijke ervaring waarin wildheid verschijnt als een manier om te blijven bestaan.

De Amerikaanse choreografe Faye Driscoll staat bekend om haar avontuurlijk en uitdagend werk dat zowel publiek als performers tot het uiterste drijft. Het Zweedse Cullberg Ballet nodigde haar uit om met het voltallige gezelschap aan de slag te gaan. Zestien lichamen botsen op en uit elkaar, vibreren tot scènes, en lossen op in de massa. Samen vormen ze een menselijke fata morgana: ze vloeien in elkaar over als een nat schilderij dat in realtime ontstaat.

In een gebroken wereld is Chapters of Celebration een krachtige herinnering aan de universele behoefte om te vieren. De muzikale leidraad is La Folía, een 15e-eeuws thema dat als een hartslag door de klassieke muziekgeschiedenis klopt. Componist Wouter Deltour bewerkt verschillende composities tot een hedendaags geheel, uitgevoerd door B’Rock. Regisseur Benjamin Abel Meirhaeghe nodigt zes choreografen uit om het feestende lichaam te bevrijden, in ‘chapters’ die barokdans kruisen met ballroom, jazz en rave.

Choreograaf Trajal Harrell laat zich inspireren door muzieklegende en burgerrechtenactiviste Nina Simone. De aanleiding is een persoonlijke ontmoeting waarvan de resonantie zich pas jaren later ontvouwt: de ontdekking van Simone als stem, als lichaam, als attitude. De choreografie beweegt zich op het spanningsveld tussen stem en muziek, klassieke vorm en radicale expressie. Een stuk over luisteren, ontdekken wat je jarenlang over het hoofd zag en de onherroepelijke betovering van een iconisch figuur.

Bryana Fritz en Thibault Lac laten zich voor deze performance verleiden door de traditie van de hoofse liefde. Ze verdiepen zich in het zesdelige meesterwerk De Dame en de Eenhoorn: een reeks van middeleeuwse wandtapijten, geweven in Vlaanderen. Onsterfelijke figuren zoals de Dame, haar jonkvrouw en een menagerie van dierlijke metgezellen beelden een allegorie van de zintuigen uit. Er openbaart zich een decadente, sprookjesachtige wereld, waarin liefde en aardse genoegens hoogtij vieren.

Tijdens wandelingen met zijn hond raakte danser en choreograaf Misha Demoustier gefascineerd door de stille poëzie van passanten: lichamen die elkaar kruisen, blikken die net niet blijven hangen. Iedereen draagt een onzichtbare bagage met zich mee. Wat als die private binnenwerelden zich zouden tonen aan de buitenkant? In zijn eerste solowerk verbeeldt hij tegelijk het individu en de massa, het kwetsbaar persoonlijke en het monumentaal collectieve. 

Ahilan Ratnamohan heeft al sinds zijn kindertijd een bijzondere fascinatie voor voetbaloutfits. In All Day I Dream About Soccer (ADIDAS) traceert hij aan de hand van persoonlijke herinneringen en verhalen de opkomst van modetrends in het moderne voetbal en hun gevolgen voor de maatschappij, cultuur en identiteit. Hij focust op stof, snit en stijlen, maar reflecteert ook over de contradictie tussen queerness en homofobie. Een performance op de grens van dans, modeshow, voetbalwedstrijd en lecture-performance.

Op het podium: videobeelden van voetbalwedstrijden en FIFA-vergaderingen, stadiongezangen, acht dansers in spijkerbroek en honderden fansjaals. Voetbal boven! Of zo lijkt het toch. Moritz Ostruschnjak gebruikt in NON + ULTRAS de logica van sociale media om de verbanden tussen fancultuur en vormen van politiek protest onder de loep te nemen. Een energieke trip die afwisselt tussen isolatie en groepsdynamiek, tussen stilte en overdaad.

In Re:Beat voert ritme de boventoon in een bruisende ontmoeting tussen dans en muziek, tussen culturen en stijlen. Een flamencodanseres met een verleden in Andalusië, een stepping danseres met Afro-Amerikaanse roots en een elektronische muzikant laten ritme ontstaan uit beweging, klank en stilte. Ze nemen jong en oud mee op sleeptouw in een heerlijke jamsessie waarbij ritmes botsen, versmelten en verspringen. Meedoen mag, stilzitten ook – maar grote kans dat je voeten daar anders over beslissen.

Close Up ontpopt zich als een polyfonie van stemmingen. Het is een inventieve en ontroerende voorstelling met zes dansers, begeleid door vijf muzikanten van het barokensemble Il Convito. In dialoog met een real-time video-installatie krijgen de lichamen indrukwekkende architectonische dimensies.

Concerto Danzante is een choreografische reis door de geschiedenis van het concerto. Waacking (urban dance ontstaan in de gekleurde lgbtq-gemeenschap van LA in de jaren ’70) icoon Josépha Madoki en choreografe Maud Le Pladec creëren een dubbelprogramma voor de 26 dansers van Ballet de Lorraine. Le Pladec zet de spanning, dialoog en virtuositeit van Bachs concerten om in een abstracte poëtische danstaal. Madoki kiest met haar uitgesproken expressieve schriftuur voor een gedurfde en moderne interpretatie van Vivaldi’s concerten.

Dance, gecreëerd in 1979, is een ode aan de poëzie van het minimalisme. De voorstelling brengt je terug naar de kern van dans. Samen met componist Philip Glass – die dit jaar zijn 90e verjaardag viert! – creëerde Lucinda Childs een glissando van vederlichte, gracieuze bewegingen die verschuiven door middel van minuscule variaties. De excellente uitvoering door zeventien dansers van Lyon Opera Ballet en de combinatie met de film van de iconische kunstenaar Sol LeWitt maken Dance tot een duizelingwekkende totaalervaring.

What the Body Does Not Remember, het debuut van Wim Vandekeybus uit 1987, won toen in New York een prestigieuze Bessie Award voor de ‘brutale confrontatie tussen dans en muziek’. Na een eerste herneming in 2013 keert dit baanbrekende werk nu nog eens terug, veertig jaar na de oeropvoering. Voor de gelegenheid wordt de choreografie live begeleid door het gevierde Ensemble Intercontemporain en uitgebreid met een extra scène op nieuwe muziek van Thierry De Mey.

Dans in Brugge-Maker Christian Bakalov herwerkt speciaal voor het festival Rimpelingen het tweede deel van zijn trilogie ETERNIA, geïnspireerd op filosofische concepten van Spinoza en Deleuze. PURE is een één-op-één installatie, opgevat als een parcours dat belangrijke overgangsfasen in een mensenleven weerspiegelt. Elke toeschouwer beleeft het werk individueel en deels geblinddoekt onder begeleiding van een gids. Een verrassend zintuiglijk universum openbaart zich.

De charismatische danser Álvaro Murillo tovert de Kamermuziekzaal om tot een levend flamenco-laboratorium. Aan zijn zijde schaart zich de 67-jarige gitano zanger Alejandro Vega, sleutelfiguur en levend geheugen van de flamenco uit het zuiden van het Spaanse Extremadura. Bijgestaan door de dans leggen ze de liederen die in zijn stem voortleven vast: feestelijke en ritmische jaleos, tangos en fandangos die de geschiedenis van een gemeenschap, een land en een afstamming in zich dragen.

Anne Teresa De Keersmaeker laat zich voor GLA55 leiden door de vroegste en meest radicale werken van de Amerikaanse componist Philip Glass, die in 2027 90 wordt. Ze grijpt terug naar een principe dat haar hele carrière doorkruist: minimaal abstract materiaal maximaal uitputten. Noties van trance, repetitief-obsessief ronddraaien en ‘spinning’ staan centraal in dit stuk in tien bewegingen. Ictus en BL!NDMAN voeren de muziek live uit en delen de scène met zes Rosas-dansers.