Ga naar de hoofdcontent
flesh chariot / chariot of flesh Carl Thorborg

flesh chariot / chariot of flesh Cullberg Ballet / Faye Driscoll

Biografieën

 
Cullberg (SE) is al meer dan vijftig jaar een van de meest invloedrijke dansgezelschappen van Zweden en een vaste waarde binnen de internationale hedendaagse dans. Het werd opgericht in 1967 door de visionaire choreografe Birgit Cullberg en staat bekend om zijn artistieke lef, vernieuwingsdrang en voortdurende zoektocht naar nieuwe vormen van beweging en expressie. Vandaag brengt Cullberg werk van toonaangevende choreografen uit binnen- en buitenland naar grote podia en een breed publiek. De compagnie vormt een dynamische ontmoetingsplek waar dansers en makers samen het artistieke proces vormgeven en bestaande grenzen uitdagen. Onder leiding van artistiek directeur Kristine Slettevold blijft Cullberg resoluut kiezen voor het onbekende: een plek waar experiment, verbeelding en artistieke risico’s centraal staan.

Kunstenares en performer Faye Driscoll (US) wordt internationaal geroemd om haar grensverleggende en zintuiglijke werk. Met een unieke combinatie van lichamen, stemmen, objecten en live geluid creëert ze meeslepende werelden die voortdurend in beweging zijn. Haar voorstellingen nodigen het publiek uit om anders te kijken, te voelen en zich te verhouden tot de omgeving.  Ze behoort daarmee tot de meest invloedrijke stemmen binnen de hedendaagse performance- en danskunst. Faye Driscoll ontving talrijke prestigieuze onderscheidingen, waaronder een Doris Duke Award, een Guggenheim Fellowship, een Bessie Award en de Jacob’s Pillow Artist Award. Voor haar veelgeprezen voorstelling Weathering werd ze bekroond met een Obie Award (2023) en de Grand Prix van de Prix de la Danse de Montréal (2024). In 2026-2027 is ze bovendien laureaat van de prestigieuze Rome Prize. Haar werk was te zien in toonaangevende kunstinstellingen en festivals wereldwijd, waaronder Brooklyn Academy of Music (BAM), La Biennale di Venezia, Kunstenfestivaldesarts, Festival d’Automne à Paris en Julidans. Faye Ze maakte sinds 2005 al zo’n twaalf werken. flesh chariot, chariot of flesh, is haar eerste creatie in Europa, in opdracht van het Zweedse dansgezelschap Cullberg. 

Cast & credits


Faye Driscoll: choreografie
Andrea Muelas Blanco, Celina Hage, Eleanor Campbell, Girish Kumar Rachappa, Harrison Elliott, Johanna Willig Rosenstein, Katie Jacobson, Lilian Steiner, Luca Seixas, Lukas Karvelis, Mohamed Shika Saleh, Noam Segal, Panos Paraschou, Thamiris Carvahlo & Vincent Van der Plas: dansers
Nick Vaughan & Jake Margolin: scenografie
Mira Svanberg: lichtontwerp
Irene Ip: kostuumontwerp
Dages Keates: dramaturgie
Amy Gernux: artistieke assistentie

productie: Cullberg

 
in samenwerking met CC Brugge,
powered by 




 



We verwelkomen Cullberg voor een derde keer tijdens December Dance. In 2007 sloot het gezelschap het festival af en ook in 2012 tekende het present.

Concertgebouw Brugge blaast 25 kaarsjes uit. Vier 25 uur lang met ons mee op 20 & 21 februari 2027.

Toelichting

 

De energie die we samen genereren

  • Faye Driscoll maakt voelbaar hoe lichamen, mensen en gebeurtenissen voortdurend met elkaar verweven zijn, ook wanneer ze buiten ons directe blikveld plaatsvinden.
  •  Ze vermengt dans, beeldende kunst, geluid en sculptuur tot een intense ervaring waarin de toeschouwer geen afstandelijke observator blijft, maar deel wordt van een gedeelde ruimte en aanwezigheid.
  •  Zestien dansers vormen samen een voortdurend veranderend organisme waarin individuele en collectieve bewegingen in elkaar overvloeien.

In flesh chariot, chariot of flesh vraagt de Amerikaanse choreografe en performancekunstenaar Faye Driscoll zich af hoe we vandaag verbondenheid ervaren. We 'bewegen' ons meer en meer in een beeldschermuniversum, en kijken vooral indirect naar de werkelijkheid. Driscoll wil met haar voorstellingen dat gegeven overhoop gooien. Ons lichaam en de relatie met andere lichamen is in continue transitie, zegt ze. Ook onze verhouding tot de wereld, vlakbij en veraf, verandert voortdurend. Gebeurtenissen die zich buiten ons directe blikveld afspelen hebben daarbij evengoed een impact als belevenissen hier en nu. In deze voorstelling zoekt Faye Driscoll naar een manier om die abstracte verbondenheid tastbaar te maken.

Een postmoderne wilde vrouw

De performancekunstenares staat bekend om haar zintuiglijk uitdagende voorstellingen waarin dans, beeldende kunst, geluid en sculptuur door elkaar lopen. Ze werd omschreven door The Village Voice als ‘een postmoderne wilde vrouw van het nieuwe millennium’. Een uitdagende omschrijving. Haar non-conformistische kijk op dans vertrekt allicht uit Driscolls opvoeding en achtergrond in New York. Ze lijkt zich niet te willen voegen naar de conventies en verwachtingen van het dansveld, maar zoekt naar andere manieren om om te gaan met lichamen, beweging én publiek.

De toeschouwer is bij haar nooit zomaar een buitenstaander. Zijn aanwezigheid, blik en aandacht maken deel uit van de voorstelling. Eerder werk was vaak participatief, maar daar stapte ze van af. De choreografe is er wel van overtuigd dat de nabijheid van andere lichamen en de gedeelde ruimte een specifieke fysieke en mentale ervaring scheppen. 'Hoe creëer ik een zintuiglijke omgeving die je doet beseffen dat je al bij alles betrokken bent?' zegt ze daarover. En: '… hoe is performance een ruimte waarin we onze vreselijke en prachtige, onverbiddelijke onderlinge afhankelijkheid waarnemen en voelen?... Hoe kan ik dat via live werk niet alleen tot een concept maken, maar ook tot een tastbare, gevoelde ervaring?' Dat idee vormt de kern van haar werk.

We zijn de natuur

Faye Driscolls choreografie vertrekt vanuit het besef dat we voortdurend worden beïnvloed door andere mensen, door onze omgeving en door grotere maatschappelijke en ecologische systemen. We zijn niet alleen toeschouwers van wat er in de wereld gebeurt, maar maken er zelf deel van uit. Ze verwoordt dat op een speels uitdagende manier: 'We are nature … we aren’t inside any weather system that we’re trying to fix … We’re part of these systems with every breath and every piss we take.' (The Guardian, Tim Etchels over flesh chariot, chariot of flesh, 1 oktober 2026).

'We are nature … we aren’t inside any weather system that we’re trying to fix … We’re part of these systems with every breath and every piss we take.'


Met zestien lichamen, niet noodzakelijk allemaal tegelijk zichtbaar, speelt Driscoll in flesh chariot, chariot of flesh met onze drang om te begrijpen en overzicht te houden. Wat zien we precies, en wat gebeurt er buiten ons blikveld? De voorstelling laveert tussen  herkenning en vervreemding, tussen het gevoel iets te begrijpen en de vaststelling dat het beeld alweer verschuift. 'I love the slipperiness of unknowing' zegt ze: 'Ik hou van het ongrijpbare karakter van het niet-weten.'


Een vehikel van lillend, levend vlees

De zestien dansers tasten de grens af tussen individueel handelen en collectief optreden. De groep trilt samen, hun inividuele gebaren lossen op in de massabeweging, ze botst in en uit samenhang, surft op golven van gezamelijke kracht, tot aan de ineenstorting of de extatische triomf. De titel verwijst enerzijds naar het lichaam als drager van ervaringen, indrukken en invloeden. Anderzijds vormen de dansers juist samen één groot vehikel van (lillend, levend) vlees. flesh chariot, chariot of flesh duwt ons met onze neus op die voortdurende wisselwerking. Met (bijna) al onze zintuigen.

Mia Vaerman

 

'The audience for me has a very shifting role and whether they know it or not, they’re often playing multiple parts in the piece… [The audience is] influencing what’s happening by being there… The thing does not exist without that energy coming at it and so I become interested in what is that energy that we're generating together. And what's happening inside the mind of the audience, in their perception, in their bodies, and their self awareness and their awareness of each other, and in the sonic state around them.'

Faye Driscoll

Getipt voor jou

  • Late to the Party / Trajal Harrell

    Choreograaf Trajal Harrell laat zich inspireren door muzieklegende en burgerrechtenactiviste Nina Simone. De aanleiding is een persoonlijke ontmoeting waarvan de resonantie zich pas jaren later ontvouwt: de ontdekking van Simone als stem, als lichaam, als attitude. De choreografie beweegt zich op het spanningsveld tussen stem en muziek, klassieke vorm en radicale expressie. Een stuk over luisteren, ontdekken wat je jarenlang over het hoofd zag en de onherroepelijke betovering van een iconisch figuur.

  • NON + ULTRAS / Moritz Ostruschnjak

    Op het podium: videobeelden van voetbalwedstrijden en FIFA-vergaderingen, stadiongezangen, acht dansers in spijkerbroek en honderden fansjaals. Voetbal boven! Of zo lijkt het toch. Moritz Ostruschnjak gebruikt in NON + ULTRAS de logica van sociale media om de verbanden tussen fancultuur en vormen van politiek protest onder de loep te nemen. Een energieke trip die afwisselt tussen isolatie en groepsdynamiek, tussen stilte en overdaad.

  • Concerto Danzante / Ballet de Lorraine & Les Arts Florissants

    Concerto Danzante is een choreografische reis door de geschiedenis van het concerto. Waacking (urban dance ontstaan in de gekleurde lgbtq-gemeenschap van LA in de jaren ’70) icoon Josépha Madoki en choreografe Maud Le Pladec creëren een dubbelprogramma voor de 26 dansers van Ballet de Lorraine. Le Pladec zet de spanning, dialoog en virtuositeit van Bachs concerten om in een abstracte poëtische danstaal. Madoki kiest met haar uitgesproken expressieve schriftuur voor een gedurfde en moderne interpretatie van Vivaldi’s concerten.

  • Dance / Lyon Opera Ballet / Lucinda Childs

    Dance, gecreëerd in 1979, is een ode aan de poëzie van het minimalisme. De voorstelling brengt je terug naar de kern van dans. Samen met componist Philip Glass – die dit jaar zijn 90e verjaardag viert! – creëerde Lucinda Childs een glissando van vederlichte, gracieuze bewegingen die verschuiven door middel van minuscule variaties. De excellente uitvoering door zeventien dansers van Lyon Opera Ballet en de combinatie met de film van de iconische kunstenaar Sol LeWitt maken Dance tot een duizelingwekkende totaalervaring.

  • GLA55 - 10 Movements to the Music of Philip Glass / Rosas, Ictus & BL!NDMAN

    Anne Teresa De Keersmaeker laat zich voor GLA55 leiden door de vroegste en meest radicale werken van de Amerikaanse componist Philip Glass, die in 2027 90 wordt. Ze grijpt terug naar een principe dat haar hele carrière doorkruist: minimaal abstract materiaal maximaal uitputten. Noties van trance, repetitief-obsessief ronddraaien en ‘spinning’ staan centraal in dit stuk in tien bewegingen. Ictus en BL!NDMAN voeren de muziek live uit en delen de scène met zes Rosas-dansers.

Dansworkshop 'waacking'

Zet zelf je beste beentje voor


Ga voor een inspirerende kennismaking met waacking, de expressieve dansstijl die centraal staat in het eerste deel van Concerto Danzante van Ballet de Lorraine & Les Arts Florissants. Voor iedereen vanaf 14 jaar met energie, goesting en enige danservaring.



 

Franziska Strauss

December Dance, samen met de Nationale Loterij

 

'Samen met December Dance maken we dankzij onze spelers hedendaagse dans toegankelijk en geven we Belgisch en internationaal talent een podium.'

Tracey Hosdey, Partnership Manager Nationale Loterij

Digitaal & duurzaam

Digitale programmaboekjes voor onze dansvoorstellingen en bepaalde festivals vormen een onderdeel van ons engagement rond duurzaamheid en ecologisch ondernemen.

 Laat weten wat je van de voorstelling vond op Facebook en Instagram met #concertgebouwbrugge