De energie die we samen genereren
In flesh chariot, chariot of flesh vraagt de Amerikaanse choreografe en performancekunstenaar Faye Driscoll zich af hoe we vandaag verbondenheid ervaren. We 'bewegen' ons meer en meer in een beeldschermuniversum, en kijken vooral indirect naar de werkelijkheid. Driscoll wil met haar voorstellingen dat gegeven overhoop gooien. Ons lichaam en de relatie met andere lichamen is in continue transitie, zegt ze. Ook onze verhouding tot de wereld, vlakbij en veraf, verandert voortdurend. Gebeurtenissen die zich buiten ons directe blikveld afspelen hebben daarbij evengoed een impact als belevenissen hier en nu. In deze voorstelling zoekt Faye Driscoll naar een manier om die abstracte verbondenheid tastbaar te maken.
Een postmoderne wilde vrouw
De performancekunstenares staat bekend om haar zintuiglijk uitdagende voorstellingen waarin dans, beeldende kunst, geluid en sculptuur door elkaar lopen. Ze werd omschreven door The Village Voice als ‘een postmoderne wilde vrouw van het nieuwe millennium’. Een uitdagende omschrijving. Haar non-conformistische kijk op dans vertrekt allicht uit Driscolls opvoeding en achtergrond in New York. Ze lijkt zich niet te willen voegen naar de conventies en verwachtingen van het dansveld, maar zoekt naar andere manieren om om te gaan met lichamen, beweging én publiek.
De toeschouwer is bij haar nooit zomaar een buitenstaander. Zijn aanwezigheid, blik en aandacht maken deel uit van de voorstelling. Eerder werk was vaak participatief, maar daar stapte ze van af. De choreografe is er wel van overtuigd dat de nabijheid van andere lichamen en de gedeelde ruimte een specifieke fysieke en mentale ervaring scheppen. 'Hoe creëer ik een zintuiglijke omgeving die je doet beseffen dat je al bij alles betrokken bent?' zegt ze daarover. En: '… hoe is performance een ruimte waarin we onze vreselijke en prachtige, onverbiddelijke onderlinge afhankelijkheid waarnemen en voelen?... Hoe kan ik dat via live werk niet alleen tot een concept maken, maar ook tot een tastbare, gevoelde ervaring?' Dat idee vormt de kern van haar werk.
We zijn de natuur
Faye Driscolls choreografie vertrekt vanuit het besef dat we voortdurend worden beïnvloed door andere mensen, door onze omgeving en door grotere maatschappelijke en ecologische systemen. We zijn niet alleen toeschouwers van wat er in de wereld gebeurt, maar maken er zelf deel van uit. Ze verwoordt dat op een speels uitdagende manier: 'We are nature … we aren’t inside any weather system that we’re trying to fix … We’re part of these systems with every breath and every piss we take.' (The Guardian, Tim Etchels over flesh chariot, chariot of flesh, 1 oktober 2026).
'We are nature … we aren’t inside any weather system that we’re trying to fix … We’re part of these systems with every breath and every piss we take.'
Met zestien lichamen, niet noodzakelijk allemaal tegelijk zichtbaar, speelt Driscoll in flesh chariot, chariot of flesh met onze drang om te begrijpen en overzicht te houden. Wat zien we precies, en wat gebeurt er buiten ons blikveld? De voorstelling laveert tussen herkenning en vervreemding, tussen het gevoel iets te begrijpen en de vaststelling dat het beeld alweer verschuift. 'I love the slipperiness of unknowing' zegt ze: 'Ik hou van het ongrijpbare karakter van het niet-weten.'
Een vehikel van lillend, levend vlees
De zestien dansers tasten de grens af tussen individueel handelen en collectief optreden. De groep trilt samen, hun inividuele gebaren lossen op in de massabeweging, ze botst in en uit samenhang, surft op golven van gezamelijke kracht, tot aan de ineenstorting of de extatische triomf. De titel verwijst enerzijds naar het lichaam als drager van ervaringen, indrukken en invloeden. Anderzijds vormen de dansers juist samen één groot vehikel van (lillend, levend) vlees. flesh chariot, chariot of flesh duwt ons met onze neus op die voortdurende wisselwerking. Met (bijna) al onze zintuigen.
Mia Vaerman
'The audience for me has a very shifting role and whether they know it or not, they’re often playing multiple parts in the piece… [The audience is] influencing what’s happening by being there… The thing does not exist without that energy coming at it and so I become interested in what is that energy that we're generating together. And what's happening inside the mind of the audience, in their perception, in their bodies, and their self awareness and their awareness of each other, and in the sonic state around them.'
Faye Driscoll