wo 02 dec 2026 / 20.00 / Concertzaal
19.15 inleiding door Els Van Steenberghe
21.15 verwacht einduur
Inhoud
headerbeeld: (c) Bart Grietens
headerbeeld: (c) Bart Grietens
Alexander Vantournhout (BE) studeert in Brussel aan het ESAC (École Supérieure des Arts du Cirque). Daar bekwaamt hij zich in rad, jongleren en acrobatie. Nadien trekt hij naar de door Anne Teresa De Keersmaeker opgerichte dansschool P.A.R.T.S. (Performing Arts Research and Training Studios) in Brussel. Die beide opleidingen vormen de basis van zijn unieke taal, die heel zen en met acrobatisch vernuft balanceert tussen circus en dans. Vantournhouts choreografische woordenschat wordt daarbij gekleurd door uiteenlopende invloeden. Denk aan: danstechnieken, gevechtskunst, circus, yoga, anatomie en de dierenwereld.
Dat hij elke voorstelling opnieuw verrassend uit de hoek komt, heeft ook te maken met zijn mindset. Dat is de mindset van een wetenschapper. Voor Vantournhout is elke voorstelling een doorgedreven onderzoek dat vertrekt vanuit een ‘onderzoeksvraag’ zoals ‘hoe kan ik als een kat over een scène bewegen?’ (Contre-jour, 2021), ‘hoe verbeeld je mankracht en de evoluerende visie op mankracht?’ (VanThorhout, 2022) of ‘hoe ben je de zwaartekracht te slim af?’ (Foreshadow, 2023). In elke voorstelling tracht hij daarenboven ‘het creatief en kinetisch potentieel van het lichaam’ uit te dagen en onderzoekt hij ‘de relatie tussen de kunstenaar en een object’.
De solo Aneckxander zet hem in 2015 stevig op de kaart als vernieuwende dans- en circuskunstenaar. Met niet meer dan een klein, wit pianootje, een paar stevige, zwarte bokshandschoenen en een paar zeer stoere zwarte boots gooit hij zichzelf in een acrobatisch zelfportret. Muziek van Arvo Pärt begeleidt dit fascinerend schouwspel. Aneckxander wint de CircusNext Prijs, de Jong Theater Prijs en de Publieksprijs op Theater Aan Zee 2015.
Vanaf dan is zijn carrière gelanceerd en verrast hij gemiddeld om de twee jaar met een nieuwe creatie. Zo maakt hij in 2019, met vier acrobaat-dansers, de verbluffende locatievoorstelling SCREWS. Het publiek wordt er getrakteerd op een trip langs verschillende korte maar ijzersterke ‘acts’ waar onder meer ijsschoenen en een bowlingbal een hoofdrol krijgen. Nadien volgen onder meer het duet Through the Grapevine (2020), de onwaarschijnlijk straffe solo VanThorhout (2022) en het o zo prachtige en prikkelende Frames (2025). Frames speelde zich op drie verschillende, secuur vormgegeven plekken af: een tent met open dak, een metalen frame en een kleine pijler. Op dat gedol met ruimtes bouwt hij verder in Nimble.
Alexander Vantournhout creëerde ook twee dansfilms, het poëtische Screws & Stones (2019) en het innemende Snakearms (2021).
Alexander Vantournhout: choreografie
Chia-Hung Chung, Lewis Cooke, Júlia Godino Llorens, Dimitri Landoz, Giulia Tornarolli, Emmi Väisänen, Hendrik Van Maele, Esse Vanderbruggen & Alexander Vantournhout: creatie en uitvoering
Emmi Väisänen & Esse Vanderbruggen: artistieke assistentie
Rudi Laermans: dramaturgie
Katherina Lindekens: muzikale dramaturgie
Miguel do Vale: repetitor
Heleen Van Haegenborgh: compositie
Patty Eggerickx: kostuumontwerp
Isabelle Airaud, Kai Sin Chau & Coline Paquet: assistentie kostuums
Gideon Van Canneyt: ritmecoach
Willy Cauwelier & Pete Farmer: props
Luc Schaltin: lichtontwerp
Alex Fostier: geluidsontwerp
Brecht Beuselinck: geluid
Bram Vandeghinste: technische coördinatie
Bert Van Dijck: techniek
Esther Maas: company manager
Janne Coonen: productiemanager
Janne Coonen & Loïs Martens: tourmanager
Kiki Verschueren: communicatiemanager
Frans Brood Productions: tourplanning
Bart Grietens: foto’s
Dank aan Samuele Baschieri, Carry De Clerq, Lea Diercksen, Axel Guérin, Dylan Brahim Labiod, Alexa Moya Panksep, Jules Renaud, Tos Schoonjans
Productie: Not Standing vzw
Coproductie: kunstencentrum VIERNULVIER (Gent, BE), December Dance (Concertgebouw Brugge en Cultuurcentrum Brugge), Maison des Arts de Créteil (Créteil, FR), Charleroi danse - centre chorégraphique de Wallonie (Brussel, BE), Les Salins - Scène nationale de Martigues (Martigues, FR), Les Halles de Schaerbeek (Brussel, BE), STUK – Huis voor Dans (Leuven, BE), LOD Muziektheater (Gent, BE), Théâtre de Caen (Caen, FR)
Residenties: Wood Cube (Roeselare, BE), Peeping Tom (Brussel, BE), Studio Thor (Brussel, BE), le CENTQUATRE (Paris, FR), kunstencentrum VIERNULVIER (Gent, BE), STUK – Huis voor Dans (Leuven, BE), Charleroi danse - centre chorégraphique de Wallonie (Brussel, BE)
Met steun van Dance Reflections by Van Cleef & Arpels.
Met steun van de Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid, via Flanders Tax Shelter.
Not Standing/Alexander Vantournhout is artiest-in-residentie in Kunstencentrum VIERNULVIER in Gent en artiste associé van le CENTQUATRE in Parijs en Maison des Arts de Créteil. Not Standing wordt gesteund door de Vlaamse overheid en Fondation BNP Paribas voor de ontwikkeling van zijn projecten.
powered by 


- Alexander Vantournhout mag deze editie van December Dance openen. De editie van vorig jaar sloot hij dan weer af met zijn familievoorstelling Souvenirshop.
- Danseres Emmi Väisänen kan je bekend voorkomen: met ECCE stond ze al tijdens zeven producties op het podium van het Concertgebouw.
Concertgebouw Brugge blaast 25 kaarsjes uit. Vier 25 uur lang met ons mee op 20 & 21 februari 2027.
‘Is deze foto gemaakt met artificiële intelligentie?’, is anno 2026 een haast logische vraag om te stellen wanneer je naar het repetitiebeeld van Nimble bovenaan deze pagina kijkt. ‘Nimble’ betekent ‘snel en licht in beweging’, behendig. Dat is wel het minste wat je kan zeggen van de performers op dit beeld. Dit pure repetitiebeeld, overigens. Niet artificiële intelligentie werd hier ingeschakeld maar de jaren aan ervaring die Alexander Vantournhout intussen opbouwde als choreograaf, performer en vernieuwend circuskunstenaar.
De uiterst analytische benadering en opbouw van een choreografie die Anne Teresa de Keersmaeker doorgeeft aan de studenten van P.A.R.T.S. plus de bokshandschoenen uit Aneckxander plus het onderzoek naar het tarten van de zwaartekracht uit Foreshadow plus zijn reis naar Japan maar evengoed zijn onderzoek in SCREWS en Frames naar hoe een ruimte ene performance kleurt … Al die ervaringen vloeien gracieus samen in Nimble.
In 2023 trok Alexander Vantournhout naar Japan. Dat land maakte op vele manieren een grote indruk op hem. Een van die zaken is ‘Shudan Kodo’. Dat is een sport in Japan waarbij de deelnemers in groep synchroon en vrij snel wandelen. Zo malen ze bepaalde formaties en doorkruisen ze andere wandelende groepen … De basis van zo synchroon te kunnen bewegen, is de analyse van de wandelbeweging. En vervolgens véél geconcetreerd oefenen.
Dat is precies – weliswaar extreem bondig geformuleerd – wat de basis vormt van Vantournhouts taal: de analyse van een beweging (en dan zeer veel oefenen). Maar in de plaats van die beweging zomaar te reproduceren, deconstrueert Vantournhout de beweging. En hij laat er ook een ander ritme op los. Die methodiek past hij in Nimble voor het eerst toe op een grote groep dansers. Hij deelt de scène met acht dansers. Die scène zal heel kaal ogen. Ze wordt het canvas van kleurige laserstralen die de dynamiek van de bewegingen zullen aansturen én de structuur van die bewegingen zullen zichtbaar maken.
Voor het eerst gebruikt Vantournhout geen fysieke objecten maar louter licht. Hij doet voor het eerst met de ruimte wat hij met de bewegingen doet: deze als het ware opnieuw vormgeven, opnieuw boetseren. Met licht.
'Vantournhout doet voor het eerst met de ruimte wat hij met de bewegingen doet: deze als het ware opnieuw vormgeven, opnieuw boetseren. Met licht.'
De choreografie die zich in die ruimte zal ontvouwen, wortelt in de manier waarop boksers dansen in de ring maar zich evengoed buiten die ring door dans lieten inspireren. Mohammad Ali, bijvoorbeeld, was een uitstekend tapdanser.
Vantournhout stuitert, samen met de acht performers, door de ruimte en ze doen dat in een ontzettend ingenieus geconstrueerde choreografie. Die is opgebouwd uit ‘fragmenten’ van wandelbewegingen én boksbewegingen. Het intrigerende resultaat toont een bende mensen die dapper en o zo virtuoos blijft verder dansen. Over, langs, tussen flitsende lasterstralen.
En het ritme waarin ze dat doen? Ook dat is een compositie van een gedeconstrueerd, puur ritme: het ritme waarin elk lijf op de scène ademt, zucht, stampt. Die geluiden worden live tot een soundscape gemixt.
Het resultaat? Een wonderlijk eerbetoon aan het blijven dansen, trappelen, stuiteren, draven door het leven. Mét – en dankzij – de hulp van wie rondom ons danst, trappelt, stuitert, draaft.
Els Van Steenberghe
Leer bewegen zoals de dansers uit Nimble van de dansers zélf of ga voor een inspirerende kennismaking met waacking, de expressieve dansstijl die centraal staat in het eerste deel van Concerto Danzante van Ballet de Lorraine & Les Arts Florissants. Voor iedereen vanaf 14 jaar met energie en goesting. Danservaring is niet vereist.
Franziska Strauss