Ballet Nacional de España & Rubén Olmo / Marcos Morau / Afanador
Biografieën
Choreograaf en regisseur Marcos Morau (ES) studeerde fotografie, choreografie en theater in Barcelona en New York. Sinds 2004 leidt hij La Veronal, dat uitgroeide tot een van de toonaangevende dansgezelschappen in Europa. Het gezelschap verenigt kunstenaars uit verschillende disciplines en put inspiratie uit cinema, literatuur, muziek en fotografie, wat bijdraagt aan een uitgesproken eigen identiteit. Met La Veronal creëerde Morau voorstellingen voor onder andere de Biënnale van Venetië, het Festival d’Avignon, Tanz im August (Berlijn), SIDance Festival (Seoel) en Danse Danse (Montréal). Daarnaast werkte hij met gezelschappen als het Nederlands Dans Theater, het Ballet de l’Opéra de Lyon en Les Grands Ballets Canadiens. Sinds 2023 is hij artist in residence bij Staatsballett Berlin. In 2013 ontving Morau de Premio Nacional de Danza, uitgereikt door het Spaanse Ministerie van Cultuur.
Het Ballet Nacional de España (ES), sinds 2019 onder leiding van Rubén Olmo, werd opgericht in 1978 met Antonio Gades als eerste directeur. Als onderdeel van het Instituto Nacional de las Artes Escénicas y de la Música (INAEM) bewaart en vernieuwt het gezelschap het rijke choreografische erfgoed van Spanje, dat uiteenloopt van academische, gestileerde en folkloristische dans tot escuela bolera en flamenco. Onder Olmo’s artistieke leiding combineert het BNE traditie met hedendaagse creatie, opent het zich voor nieuwe tendensen en internationale samenwerkingen, en stimuleert het via workshops de ontwikkeling van dansprofessionals in uitvoering en choreografie.
Cast & credits
Marcos Morau: concept & artistieke leiding
Marcos Morau & La Veronal, Lorena Nogal, Shay Partush, Jon López & Miguel Ángel Corbacho: choreografie
Roberto Fratini: dramaturgie
Max Glaenzel: decorontwerp
Mambo Decorados & May Servicios para Espectáculos: setproductie
Silvia Delagneau: kostuumontwerp
Iñaki Cobos: kostuumproductie
Bernat Jansà: lichtontwerp
José Luis Salmerón (CUBE PEAK): ontwerp & productie van elektronische apparatuur
Juan Cristóbal Saavedra: muziek
Enrique Bermúdez & Jonathan Bermúdez: muziek voor Mineras & Seguiriyas
Gabriel de la Tomasa: liedteksten voor Temporeras, Trillas, Livianas, Bamberas & Seguiriyas
Maria Arnal: speciale samenwerking
Marc Salicrú: audiovisueel ontwerp
Ruven Afanador: fotografie
Carmela Cristóbal: haarstukken
JuanjoDex: fascinators (hoeden)
Manolo Cortes: advies kapsels
Roció Santana: advies make-up
Gallardo: schoeisel
--
Rubén Olmo: speciale medewerking
Irene Tena & Albert Hernandez: gastdansers
Inmaculada Salomón, Estela Alonso, Débora Martínez, Miriam Mendoza, Ana Agraz, Cristina Aguilera, Ana Almagro, Pilar Arteseros, Marina Bravo, Irene Correa, Patricia Fernandez, Yu-Hsien Hsueh, Maria Martin, Noelia Ruiz, Laura Vargas, Vanesa Vento, Sou Jung Youn, Francisco Velasco, José Manuel Benitez, Eduardo Martinez, Cristian Garcia, Matías López, Carlos Sanchez, Diego Aguilar, Juan Berlanga, Manuel Del Río, Axel Galán, Alejandro Garcia, Álvaro Gordillo, Adrián Maqueda, Víctor Martín, Alfredo Mérida, Javier Polonio, Pedro Ramírez, Juan Tierno & Sergio Valverde: dans
Gabriel de la Tomasa: zang
Enrique Bermúdez & Jonathan Bermúdez: gitaar
Roberto Vozmediano: percussie
--
in het kader van
met de steun van
powered by
Toelichting
Als beeld dans wordt
- Waar Ruven Afanador de beweging bevriest, laat Marcos Morau ze opnieuw ademen.
- In Afanador wordt verlangen zichtbaar als een kracht die lichamen, beelden en herinneringen in beweging zet.
- Voor Morau ligt de essentie van creatie in het onbekende, in het risico om het vertrouwde los te laten en iets te laten ontstaan dat nog geen naam heeft.
- In Afanador wordt verlangen zichtbaar als een kracht die lichamen, beelden en herinneringen in beweging zet.
- Voor Morau ligt de essentie van creatie in het onbekende, in het risico om het vertrouwde los te laten en iets te laten ontstaan dat nog geen naam heeft.
Het universum van Afanador
Afanador is een choreografie die haar oorsprong vindt in de fotografie. De Spaanse choreograaf Marcos Morau, artistiek leider van La Veronal, liet zich inspireren door het visuele universum van de Colombiaanse fotograaf Ruven Afanador. In zijn fotoboeken Mil Besos en Ángel Gitano — een tweeluik rond de flamenco — vertaalt Afanador die wereld in barokke, zorgvuldig geënsceneerde zwart-witbeelden. Zijn foto’s combineren het theatrale van modefotografie met de krachtige, expressieve lichamelijkheid van flamenco.
Waar de fotograaf beweging tot stilstand brengt, laat Morau diezelfde lichamen opnieuw bewegen. Niet om het beeld te reconstrueren, maar om de spanning bloot te leggen tussen vitaliteit en stilstand, tussen blik en begeerte. Zo wordt ook de paradox van de fotografie tastbaar: een medium dat beweging bevriest en in die stilstand een ander soort leven onthult. In Afanador keert Morau die beweging om: hij onderzoekt het moment waarop het fotografische beeld uit zijn stilstand treedt en dans wordt. In zijn woorden: 'Fotografie stopt de beweging; ik probeer haar terug te geven. De lichamen bewegen opnieuw, niet om de foto te imiteren, maar om te begrijpen wat zich binnen die stilstand bevindt.'
'Morau onderzoekt het moment waarop het fotografische beeld uit zijn stilstand treedt en dans wordt.'
De vorm van verlangen
Marcos Morau en dramaturg Roberto Fratini Serafide benaderden het werk van Ruven Afanador niet als een lineair verhaal, maar als een reeks beelden die elkaar oproepen via associatie en analogie. In zijn fotografische reeksen herkennen ze een droomachtig universum waarin de beelden zich aaneenrijgen als in een droom. Wat hen daarin bijzonder fascineert, is de beweging van verlangen die erdoorheen loopt: de manier waarop elke foto iets probeert vast te houden dat tegelijk verdwijnt.
Morau herkent in Afanadors surrealistische blik op de flamenco, waarin dromen, verlangen en herinneringen samenkomen, een verwantschap met zijn eigen artistieke blik, zoals die tot uiting komt in zijn werk met La Veronal. Net als Afanador benadert hij de werkelijkheid niet om ze te reproduceren, maar om er nieuwe werelden uit te scheppen. Vanuit die verwantschap ontwikkelen hij en Fratini een choreografische taal die de blik, het verlangen en de constructie van schoonheid onderzoekt. Volgens Fratini is Afanadors blik namelijk niet documentair of monumentaal, maar verlangend: een blik die vervormt wat ze bekijkt en er tegelijk door wordt vervormd — en die uiteindelijk meer onthult over zichzelf dan over het beeld.
'Net als Afanador benadert Morau de werkelijkheid niet om ze te reproduceren, maar om er nieuwe werelden uit te scheppen.'
Ballet Nacional de España & La Veronal
In Afanador wordt verlangen tastbaar in de beweging van de dansers. De performers van het Ballet Nacional de España verschijnen als levende tableaus; hun bewegingen ontstaan in golven van herhaling, verstoring en overgave. De bewegingstaal, herkenbaar aan La Veronals precieze uitvoering en karakteristieke vervreemding, verkent de grens tussen herkenning en droom.
Tijdens het werkproces koos Morau ervoor zijn eigen taal niet op te leggen, maar te luisteren naar wat de dansers en hun belichaamde traditie in het werk konden laten doorklinken. De wisselwerking tussen zijn verbeeldingswereld en hun traditie bracht een nieuw ritme voort: tussen beheersing en overgave, tussen traditie en breuk. 'Voor mij ligt de essentie van creatie in het onbekende, in het risico om het vertrouwde los te laten en iets te laten ontstaan dat nog geen naam heeft,' zegt Morau. Dat ligt in het verlengde van zijn artistieke benadering: een choreograaf die de kracht van hybriditeit en kruisbestuiving tussen disciplines omarmt en in elke samenwerking nieuwe mogelijkheden van vorm en betekenis onderzoekt.
Louise Raes
Getipt voor jou
-
Night of Bits #1 / Monica
Voor het tweede luik van deze Night of Bits #1 duikt kunstenaarskoppel Federico Vladimir & Pablo Lilienfeld in de geschiedenis van hun moeders, beiden Europese oorlogsvluchtelingen met de naam ‘Monica’. Het resultaat is een multimediale voorstelling waarbij de schilderijen en erotische foto’s die hun moeders nalieten de visuele bouwstenen zijn in een verhaal over niet-heteronormatief moederschap.
-
My Fierce Ignorant Step / Christos Papadopoulos
Christos Papadopoulos veroverde vorig seizoen nog talloze dansharten met het adembenemende Mycelium. In zijn nieuwste creatie neemt hij ons met tien dansers mee naar de onbekende podiumdelta van poëzie en dans. Hij gaat op zoek naar een nieuwe esthetiek en fysieke expressiviteit via een choreografie geïnspireerd door woorden. De inspanning laat de ademhaling van de dansers steeds luider klinken, tot ze transformeert in stemgeluid en de beweging aanstuurt. Uit beweging vloeit geluid, uit geluid beweging.
-
Último Helecho / François Chaignaud, Nina Laisné & Nadia Larcher
In Último Helecho vormt het Franse multitalent François Chaignaud een dansduo met de Argentijnse zangeres en componiste Nadia Larcher. Ze delen de scène met zes muzikanten uit het folk- en barokrepertoire. Via onderzoek naar Argentijnse folklore leggen ze identiteitskwesties aan beide kanten van de Atlantische Oceaan bloot. Volkse dans- en muziekgenres als zamba, chacarera en cueca zijn het vertrekpunt van hun samenwerking en meteen ook de vrucht van een complexe geschiedenis tussen Zuid-Amerika en Europa.
-
Romeo + Julia / Opera Ballet Vlaanderen / Marcos Morau
Het verhaal over de vete tussen twee families die de liefde tussen Romeo en Julia onmogelijk maakt, staat in het collectieve geheugen gegrift. De Spaanse choreograaf Marcos Morau plaatst deze tijdloze tragedie in een duistere wereld van geweld en destructie. Voor de muziek laat hij zich leiden door de partituur van Sergey Prokofiev, waarbij de sensuele lyriek van de jonge geliefden voortdurend aangejaagd wordt door een onheilspellende ondertoon.
-
Carmen / Opera Ballet Vlaanderen
De vrijgevochten Carmen hunkert naar liefde en de obsessieve soldaat Don José raakt volledig in haar ban. Wanneer Carmen hem verlaat voor de charismatische Escamillo, drijft de onhoudbare spanning hen tot het uiterste. Regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus waagt zich aan een van de grootste producties die Opera Ballet Vlaanderen ooit op de planken bracht.
