wo 03 dec 2025 / 20.00 / Concertzaal
19.15 inleiding door Tom De Moor
Inhoud
headerbeeld: (c) Pinelopi Gerasimou for Onassis Stegi
My Fierce Ignorant Step / Christos Papadopoulos
Biografie
Christos Papadopoulos (GR) vatte pas na zijn studies politicologie een opleiding dans aan. Daarvoor trok hij aanvankelijk naar Amsterdam, waar experimenteel werk wordt aangemoedigd. Met die bagage zag men hem snel als een belangrijk lid van de eigenzinnige generatie Griekse hedendaagse dansmakers. Via zijn gezelschap Leon & The Wolf maakt hij hypnotiserend werk waarin een groep dansers geïnspireerd door fenomenen uit natuur en maatschappij tot een pulserend organisme transformeren.
Cast & credits
Christos Papadopoulos: concept & choreografie
Themis Andreoulaki, Maria Bregianni, Amalia Kosma, Georgios Kotsifakis, Sotiria Koutsopetrou, Tasos Nikas, Spyros Ntogas, Ioanna Paraskevopoulou, Danae Pazirgiannidi & Adonis Vais: dans & creatie
Alexandros Mistriotis: dramaturgisch advies
Kornilios Selamsis: originele muziek
Jeph Vanger: associate componist
Apostolis Psichramis: vocal coaching
Clio Boboti: decorontwerp
Maria Panourgia: kostuumontwerp
Stefanos Drousiotis: lichtontwerp
Sevasti Zafeira: assistent van de choreograaf
Aggeliki Vasilopoulou-Kampitsi: assistent decorontwerper
Panayiotis Renieris: assistent kostuumontwerper
Zoe Mouschi & Rena Andreadaki: coördinatie & productie
Alexandros Mavridis: hoofd licht op tournee
Marilena Kalaitzantonaki & Aggeliki Vasilopoulou-Kampitsi: hoofd decor op tournee
Kostis Pavlopoulos: geluidsingenieur
Konstantina Papadopoulou: tourmanager
met dank aan:
Euripides Laskaridis, Sotiris Melanos & Filanthi Bougatsou
Onassis Stegi: opdracht & productie
met de steun van Dance Reflections by Van Cleef & Arpels
ondersteund door het Onassis Stegi Touring Program
coproductie: Théâtre de la Ville – Paris (Frankrijk), Julidans (Nederland), Romaeuropa Festival (Italië), Théâtre d’Orléans / Scène Nationale (Frankrijk), LAC Lugano Arte e Cultura (Zwitserland), December Dance (Concertgebouw Brugge & Cultuurcentrum Brugge) (België), One Dance Festival (Bulgarije), Festival de Marseille (Frankrijk) & I Teatri di Reggio Emilia (Italië)
My Fierce Ignorant Step is genomineerd voor de FEDORA Van Cleef & Arpels Dance Prize 2025
Met financiële steun van het Griekse Ministerie van Cultuur
i.s.m. Cultuurcentrum Brugge
powered by 
Toelichting
Gewapend met vreugdevolle herinnering bestrijdt dans crisis
- De dansers versmelten choreografisch tot een collectieve herinnering aan een betere tijd.
- In wat Papadopoulos zelf zijn meest maximalistische voorstelling noemt, tekenen zich binnen het collectief ook individuen af.
- De soundscape, met als vertrekpunt Mikis Theodorakis’ oratorium Axion Esti, herinnert aan de geschiedenis van het Griekse volk in tijden van crisis.
Terug in de tijd
Christos Papadopoulos groeide op in de boerengemeenschap van een verlaten dorp op de Peloponnesos, een rustige omgeving die leeft op het ritme van de seizoenen. Het gebergte herbergt een waaier aan herinneringen, gaande van de tot de verbeelding sprekende klassieke tijd tot het bloedbad dat de nazi’s er tijdens de Tweede Wereldoorlog aanrichtten. De trage kadans van zijn jeugd past niet bij zijn rusteloze karakter, maar in de natuur vindt hij al snel een inspiratiebron die hem tot vandaag blijft intrigeren.
Het bucolische beeld van zijn jeugd brokkelt af door de loep van het recente verleden en heden. Momenteel heeft Griekenland nog steeds af te rekenen met de gevolgen van de vluchtelingenstromen en de economische crisis, die de populariteit van extreemrechts er ook opnieuw doen oplaaien. De Atheense buurt waarin Papadopoulos woont, toont een complexe mix van dakloosheid, armoede en criminaliteit, die hem dagelijks confronteert met de geprivilegieerde situatie waarin hij zelf leeft. In een tijd van toenemende verdeeldheid en conflict wil Papadopoulos het optimisme uit zijn jeugd terugvinden. Terugkeren naar een tijd waarin alles mogelijk leek en die herinnering in gemeenschap beleven, daarover gaat My Fierce Ignorant Step.
'Ik wil het optimisme uit mijn jeugd terugvinden.'
Christos Papadopoulos
Weg van de natuur
Dit thema is enigszins nieuw voor Papadopoulos. Voor eerder werk nam hij voornamelijk natuurfenomenen onder de loep (een langzaam bewegende ijsschots in Larsen C, het ondergrondse netwerk van paddenstoelen in Mycelium); dit keer legt hij de focus op de mens. Dit vertaalt zich ook naar een lossere dansstijl, waarin de verschillende dansers weliswaar opnieuw tot een collectief komen, maar nu ook aangemoedigd worden om hun persoonlijke signatuur aan de choreografie toe te voegen. In de manier waarop ze de frase uitvoeren, zien we duidelijker de mens achter de danser afgetekend.
'In de kern van mijn werk zoek ik steeds naar de menselijke dimensie.'
Christos Papadopoulos
Het werk van Papadopoulos vraagt uithouding van dansers én publiek. Zijn spel met herhaling en tijd, geïnspireerd door onder meer het Hongaarse slow cinema icoon Béla Tarr, creëert samen met de vaak sobere enscenering en een steevast goed gecureerde soundscape een unieke podiumervaring. Vaak wordt deze getooid met het label ‘minimalistisch’, dat de choreograaf zelf echter afwijst. Eerder dan minimalistisch is zijn werk subtiel te noemen. Papadopoulos creëert een ervaring van togetherness: synchronisatie van herhaalde beweging die simpelweg ontstaat uit het samenzijn op een podium. Het vertrouwen dat dit zal ontstaan, is het tegengif voor de kwaadheid en teleurstelling die we voelen in de rauwe realiteit rondom ons. Ook al is er steeds een politieke lading in zijn werk aanwezig – in deze voorstelling meer dan ooit – schuilt die onder het oppervlak van een zintuiglijke ervaring die tegelijkertijd bevreemdend en organisch aanvoelt.
Op naar een climax
Creatie is een immer stresserende en pijnlijke ervaring voor Papadopoulos, een periode van totale immersie waarin hij zichzelf verschillende limieten oplegt terwijl een voorstelling begint te ontstaan. Op weg naar My Fierce Ignorant Step kwam Axion Esti op zijn pad, een muzikaal oratorium van Mikis Theodorakis – die ook de soundtrack van Zorba The Greek componeerde – gebaseerd op een gedicht van Odysseas Elytis. De mix van klassieke, Byzantijnse en volkse muziek riep in 1964 een collectieve herinnering op aan een gedeeld landschap dat ook in tijden van crisis herinnerd moet worden. Tijdens de militaire dictatuur die kort daarop volgde, werd het tot een symbool voor nationaal verzet.
'De tien dansers vinden elkaar in een frase die crisis in acht neemt, maar voornamelijk de euforie van het leven viert.'
De muziek die in Papadopoulos’ genen zit, draagt een universele boodschap van strijdlust in zich. In de herinterpretatie van Kornilios Selamsis herinnert het in een grimmig heden aan betere tijden. Selamsis abstraheert het oratorium en linkt het onder meer aan post-fascistische Griekse volksliederen en, op weg naar de climax van de voorstelling, de ouverture van Monteverdi’s Orpheus. Naast de boodschap erachter is Papadopoulos ook op abstracte wijze in de muziek geïnteresseerd: hoe wordt een noot een ritme, een ritme een melodie en een melodie een lied? Samen met de melodie wordt ook de choreografie opgebouwd. De tien dansers vinden elkaar in een frase die crisis in acht neemt, maar voornamelijk de euforie van het leven viert.
Tom De Moor
Kijktip
Op de aanvankelijk sobere muzikale inkleding stippelt de groep een route uit op het podium, die de basis vormt voor de dansfrase van de voorstelling.
Op de aanvankelijk sobere muzikale inkleding stippelt de groep een route uit op het podium, die de basis vormt voor de dansfrase van de voorstelling.
Getipt voor jou
-
Último helecho / François Chaignaud, Nina Laisné & Nadia Larcher
In Último helecho vormt het Franse multitalent François Chaignaud een dansduo met de Argentijnse zangeres en componiste Nadia Larcher. Ze delen de scène met zes muzikanten uit het folk- en barokrepertoire. Via onderzoek naar Argentijnse folklore leggen ze identiteitskwesties aan beide kanten van de Atlantische Oceaan bloot. Volkse dans- en muziekgenres als zamba, chacarera en cueca zijn het vertrekpunt van hun samenwerking en meteen ook de vrucht van een complexe geschiedenis tussen Zuid-Amerika en Europa.
-
TOURNAMENT / Adam Linder, Ethan Braun & Solistenensemble Kaleidoskop
De Australische choreograaf Adam Linder woont en werkt in Berlijn en Los Angeles. Na een klassieke opleiding werkte hij onder meer samen met Meg Stuart. Vanuit die uiteenlopende achtergronden combineert hij technische perfectie met gedurfd artistiek experiment. In zijn nieuwe productie ontmoet het hippe muziekcollectief Solistenensemble Kaleidoskop een groep internationale dansers op een speciaal voor hen geschreven partituur van de hedendaagse componist Ethan Braun. TOURNAMENT tilt het historische huwelijk tussen muziek en dans naar een hoger niveau.
-
Cyber Subin / Pichet Klunchun
Samen met een technoloog van het befaamde Massachusetts Institute of Technology (MIT) onderzoekt de Thaise choreograaf Pichet Klunchun hoe het gebruik van AI tot een nieuwe vorm van choreograferen kan leiden. Op basis van een reeks poses uit de klassieke Thaise dans ontwikkelt zich een interactie tussen danser en machine. De vier live dansers sturen hun avatars aan en reageren op de kinetische output die ze ontvangen. Een spel van actie en reactie met een precisie die refereert aan de iconische choreograaf Merce Cunningham.
-
Romeo + Julia / Opera Ballet Vlaanderen / Marcos Morau
Het verhaal over de vete tussen twee families die de liefde tussen Romeo en Julia onmogelijk maakt, staat in het collectieve geheugen gegrift. De Spaanse choreograaf Marcos Morau plaatst deze tijdloze tragedie in een duistere wereld van geweld en destructie. Voor de muziek laat hij zich leiden door de partituur van Sergey Prokofiev, waarbij de sensuele lyriek van de jonge geliefden voortdurend aangejaagd wordt door een onheilspellende ondertoon.
-
À la carte / Ioannis Mandafounis / Dresden Frankfurt Dance Company
Heb je ooit deel willen uitmaken van de creatie van een dansstuk? Dan is dit je kans! Niets moet, alles mag. De buitengewoon getalenteerde performers van Dresden Frankfurt Dance Company nemen je vanaf het eerste moment mee op sleeptouw in hun verhaal en enthousiasme. À la carte is opgebouwd uit een reeks scènes, waarvan de volgorde en de invulling elke avond opnieuw tot stand komt. Ontmoeting met het publiek loopt als een speelse rode draad doorheen de avond.
-
Carmen / Opera Ballet Vlaanderen
De vrijgevochten Carmen hunkert naar liefde en de obsessieve soldaat Don José raakt volledig in haar ban. Wanneer Carmen hem verlaat voor de charismatische Escamillo, drijft de onhoudbare spanning hen tot het uiterste. Regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus waagt zich aan een van de grootste producties die Opera Ballet Vlaanderen ooit op de planken bracht.
