Door verder te surfen op deze website aanvaard je het gebruik van cookies die voor een aangename navigatie en een gepersonaliseerd aanbod aan content en diensten zorgen. OK / Lees meer

Concertgebouw Brugge

  • Nederlands NL
  • Français FR
  • English EN
Verlanglijst0

Social media

  • Morgan Roudaut

Domein Rinaldo Alessandrini

In zijn lange carrière is Rinaldo Alessandrini nooit bang geweest om risico’s te nemen. Als zelfverklaard autodidact (geïnspireerd door Gustav Leonhardt) kon en kan hij niet anders dan zijn hart en zijn smaak volgen. Dat hij zo in de voorhoede van de Italiaanse oudemuziek-scene belandde, spreekt voor zich: al vanaf zijn grote doorbraak tijdens het Festival Oude Muziek Utrecht 1993 vielen zijn expressieve Monteverdi-interpretaties op, met een nadruk op de poëzie en de soms rauwe contrasten die toen en nu als nieuw klonken.

De Italiaanse muziek van de 17e en 18e eeuw blijft de kern van Alessandrini’s werk, net als het onderzoek naar fundamenteel expressieve en cantabile-affecten die zo lastig te grijpen zijn. Maar inmiddels is zijn repertoire veel breder. Niet alleen op het klavecimbel – zoals hij bewijst in het Duitse luik van zijn recital – maar ook in grotere bezettingen, tot opera toe. Naast een succesproductie van Monteverdi’s opera’s in regie van Bob Wilson dirigeerde hij onlangs Mozart en Händel. In Brugge keert hij echter terug naar zijn basis met een werk van focuscomponist Alessandro Scarlatti: het dramatische oratorium Caino.